เอื้อมไม่ถึง-ปราโมทย์ วิเลปะนะ

[ti:เอื้อมไม่ถึง] [ar:ปราโมทย์ วิเลปะนะ] [al:เลิฟ] [by:] [offset:0] [00:00.00]เอื้อมไม่ถึง (Ueam Mai Thueng) - ปราโมทย์ วิเลปะนะ (Pramote Wilepana) [00:16.82]มองทะเลมีแสงจันทร์นวล [00:19.54] [00:20.63]ยวลใจ แล้วทำไม คืนนี้ไม่มีเธอ [00:26.24] [00:30.66]จันทร์เต็มใจทอแสงลำไลลงมา [00:35.11] [00:35.96]ล้ำคุณค้า กับผิวน้ำทะเล [00:40.79] [00:45.19]ที่ใครๆ ว่าจันทร์อยู่สูง [00:47.77] [00:48.67]สูงขึ้นไปไกลจนลับตา ยังส่องแสงลงมาได้ [00:55.32] [00:59.25]เธอเป็นคนอยู่บนที่สูง [01:01.85] [01:02.86]สูงเสียจนมีคนท้อใจ จนต้องร้องไห้ [01:08.94] [01:15.08]ไกลเหลือเกิน เอื้อมไปก็ไม่ถึง [01:23.45] [01:27.75]เพียงในความคิดคำนึง คงเป็นที่ซึ่งได้มีเธอ [01:37.29] [01:54.80]จันทร์ทะเลคงสร้างความงาม [01:58.37] [01:59.45]เกินไป ฉันจึงได้ หลงไหลจนลืมตัว [02:05.14] [02:09.84]มัวละเมอจนเผลอกันไปคนเดียว [02:13.95] [02:14.61]เธอไม่เกี่ยว ไม่เห็นไม่เข้าใจ [02:19.30] [02:23.95]ที่ใครๆ ว่าจันทร์อยู่สูง [02:26.55] [02:27.57]สูงขึ้นไปไกลจนลับตา ยังส่องแสงลงมาได้ [02:34.16] [02:37.91]เธอเป็นคนอยู่บนที่สูง [02:40.63] [02:41.51]สูงเสียจนมีคนท้อใจ จนต้องร้องไห้ [02:48.14] [02:54.00]ไกลเหลือเกิน เอื้อมไปก็ไม่ถึง [03:02.00] [03:06.03]เพียงในความคิดคำนึง คงเป็นที่ซึ่งได้มีเธอ