แค่ไหน แค่นั้น-แอน นันทนา

แค่ไหน แค่นั้น Boy Imagine นาฬิกา ร้องบอก เวลา ก็เตือนบอก ว่าถึง เวลา ที่ต้องไป หมดเวลา แล้วมันคอยบอก หมดเวลาแล้วเตือนตลอดเสียงคุณครู ลอยเตือนย้ำมาแต่ไกล พอแค่นั้น ทุกคน หมดเวลาวางปากกาแล้วเดินขึ้นมาคืน Answer Sheet *แล้วฉันก็ขออีกหน่อย แล้วฉันก็ขออีกหน่อย คุณครูชายตา มองมา ส่งสายตา อย่าทำอย่างงั้น บางทีบางครั้งต้องหยุด บางทีบางครั้งต้องหยุด บางทีบางคราวเราต้องเข้าใจในเงื่อนไขของเวลา ทุกคน เราเหมือนกัน บางทีไม่มีเวลามากพอจะทำทุกอย่างให้มันดี ทุกคน เราเหมือนกัน เราไม่ได้มี เวลาที่มากพอจะทำ **ถึงแม้มันยากจะทำใจ ถึงแม้ไม่ง่ายจะทำใจ ที่บอกว่าได้ แค่ไหน ก็แค่นั้นละกัน ถึงแม้มันยากจะทำใจ แต่มันก็ต้องทำใจ ก็(คุณ)ครูบอกได้แค่ไหน ก็แค่นั้น ***หมดเวลา วางปากกา หมดเวลา เดินออกมา โว้ โอ หมดเวลา วางปากกา หมดเวลา เดินออกมา โว้ โอ พอเติบโตขึ้นมา โจทย์ปัญหามันก็เปลี่ยน ฉันย้อนคิดถึงคำเดิมๆ แต่ยังใช้ ได้เหมือนกัน เสียงครูที่เคยได้บอก เสีย'ที่เคยได้บอก เป็นเสียงคุณครูกับคำเดิมๆ ที่คอยย้ำ ซ้ำ ซ้ำ ว่าความ รัก ก็เหมือน กัน หมดเวลา เดินออกมา แล้วเช็ดน้ำตามองเขาเดินไป ซ้ำ(*,**,**,***) แล้วฉันก็ขออีกหน่อย แล้วฉันก็ขออีกหน่อย คุณครูชายตา มองมา ส่งสายตา อย่าทำอย่างงั้น บางทีบางครั้งต้องหยุด บางทีบางครั้งต้องหยุด บางทีบางคราวเราต้องเข้าใจในเงื่อนไขของเวลา ทุกคน เราเหมือนกัน บางทีไม่มีเวลามากพอจะทำทุกอย่างให้มันดี ทุกคน เราเหมือนกัน เราไม่ได้มี เวลาที่มากพอจะทำ ถึงแม้มันยากจะทำใจ ถึงแม้ไม่ง่ายจะทำใจ ที่บอกว่าได้ แค่ไหน ก็แค่นั้นละกัน ถึงแม้มันยากจะทำใจ แต่มันก็ต้องทำใจ ก็(คุณ)ครูบอกได้แค่ไหน ก็แค่นั้น หมดเวลา วางปากกา หมดเวลา เดินออกมา โว้ โอ หมดเวลา วางปากกา หมดเวลา เดินออกมา โว้ โอ