O Amlet Tis Selinis-Christos Thiveos

Ξεγέλασες τους ουρανούς με ξόρκια μαύρη φλόγα Πως η ζωή χαρίζεται χωρίς ν' ανατραπεί Κι όλα τα λόγια των τρελών που ήταν δικά μας λόγια Τα μάγευες με φάρμακα στην άσωτη σιωπή Πενθούσες με τους έρωτες γυμνός και μεθυσμένος Γιατί με τους αθάνατους είχες λογαριασμούς Τις άριες μιας όπερας τραύλιζες νικημένος Μιας επαρχίας μαθητής μπροστά σε δυο χρησμούς Τι ζήλεψες τι τά '‘θελες τα ένδοξα Παρίσια Έτσι κι αλλιώς ο κόσμος πια παντού είναι τεκές Διεκδικούσες θαύματα που δίνουν τα χασίσια Και παραισθήσεις όσων ζουν μέσα στις φυλακές Και μια βραδιά που ντύθηκες ο Άμλετ της Σελήνης Έσβησες μ' ένα φύσημα τα φώτα της σκηνής Και μονολόγους άρχισες κι αινίγματα να λύνεις Μιας τέχνης και μιας εποχής παλιάς και σκοτεινής Τι ζήλεψες τι τά '‘θελες τα ένδοξα Παρίσια Έτσι κι αλλιώς ο κόσμος πια παντού είναι τεκές Διεκδικούσες θαύματα που δίνουν τα χασίσια