Pianista I Ja-Grzegorz Turnau

"Sodka Bazylia" - tak si nazywa bar. Zamknity, bo mina ju dwunasta. Tak ciepo tu. Wychodzi troch al. Ostatnie szklanki chowa barman. Dopijam wino, sigam ju po paszcz. W kieszeni mam monet dla pianisty. Nad klawiatur widz smutn twarz na piramidzie nut - szklank whisky. On mwi: - Prosz, powiedz jak to jest, dlaczego wszystko trzeba chowa na tym œwiecie? Ja tu co noc na dwa, na trzy, na szeœ, a to jest przecie cae moje ycie. Dziœ rano zostawia mnie dziewczyna, bo jednej rzeczy ukry nie umiaem: e w chwili kiedy siadam do pianina zapominam, e mam dusz i mam ciao. Przerwa i spojrza gdzieœ w mrok pustej sali, a ja monet obracaem w palcach... - Przepraszam, powiedziaem, pan zapali? I czy pan mgby zagra jeszcze tego walca... Patrzyliœmy na siebie jeszcze dobr chwil. Barman ponuro patrzy na zegarek. Wic wyszperaem par groszy na napiwek i ruszyem w stron drzwi, przez pust sal. Idc myœlaem, widzisz, stary, tak to jest. To co mwieœ jest mi jakby skdœ znajome. To piwo i ty... i na ulicy deszcz... I kady z parasolem w swoj stron... Na pewno wkrtce znajdzie si dziewczyna, Co myœli, czuje, kocha i potrafi... Wic zanim znowu jutro sidziesz do pianina, Wyrzu tylko kilka niepotrzebnych fotografii.