แมงยุ่ง-ไก่ สมพล

เป็นแมงตัวน้อย ได้แต่คอยตามคนน่ารัก ไม่เคยจะพัก ได้แต่บินตามไปไม่บ่น เป็นแมงตัวน้อย ไม่ได้มีใครคอยมาสน ยิ่งหลบไม่พ้น ก็ต้องทนโดนเธอตบเอา กัดเธอ ตามไปกัดเธอ พอเรากัดเธอ เธอก็ตบเอา ยิ่งมือเธอก็ไม่เบา เราก็เลยมึน มึนจนหมดแรง ตบซ้าย ตบขวา เราก็ยังไม่จำ ตบแล้ว ตบซ้ำ เราก็ไม่เคยบ่น ตบซ้าย ตบขวา เราก็ยังต้องทน ไม่รักไม่สน คงไม่ยอม ไม่ทนให้เธอ เป็นแมงตัวเล็ก ไม่ได้มีใครมองสักนิด คงได้แต่คิด ที่จะมีคนมาเอาใจ เป็นแมงตัวเล็ก เธอก็คงไม่มองใช่ไหม พอบินไปไหน ก็ต้องโดนใคร ๆ ตบเอา กัดเธอ ตามไปกัดเธอ พอเรากัดเธอ เธอก็ตบเอา ยิ่งมือเธอก็ไม่เบา เราก็เลยมึน มึนจนหมดแรง ตบซ้าย ตบขวา เราก็ยังไม่จำ ตบแล้ว ตบซ้ำ เราก็ไม่เคยบ่น ตบซ้าย ตบขวา เราก็ยังต้องทน ไม่รักไม่สน คงไม่ยอม ไม่ทนให้เธอ บรรพบุรุษก็เป็นตั้งแต่ บรรพบุรุษ ก็คงบินไปบินมา ให้คนไล่ตบกันอุตลุต ไม่เคยจะหยุดยุ่ง ก็เรามันแมงยุ่ง ก็มาอีรุงตุงนัง มา มาพัวมาพัลวัน ก็เพราะบรรพบุรุษก็เป็นตั้งแต่ บรรพบุรุษ ก็คงบินไปบินมา ให้คนไล่ตบกันอุตลุต ไม่เคยจะหยุดยุ่ง ก็เรามันแมงยุ่ง ก็มาอีรุงตุงนัง พัลวัน ก็เรามันแมงยุ่ง กัดเธอ ตามไปกัดเธอ พอเรากัดเธอ เธอก็ตบเอา ยิ่งมือเธอก็ไม่เบา เราก็เลยมึน มึนจนหมดแรง ตบซ้าย ตบขวา เราก็ยังไม่จำ ตบแล้ว ตบซ้ำ เราก็ไม่เคยบ่น ตบซ้าย ตบขวา เราก็ยังต้องทน ไม่รักไม่สน คงไม่ยอม ไม่ทน ตบซ้าย ตบขวา เราก็ยังไม่จำ ตบแล้ว ตบซ้ำ เราก็ไม่เคยบ่น ตบซ้าย ตบขวา เราก็ยังต้องทน ไม่รักไม่สน คงไม่ยอม ไม่ทนให้เธอ