Carvan-Banan

همه شب نالم چون نی که غمی دارم دل و جان بردی اما نشدی یارم با ما بودی بی ما رفتی چو بوی گل به کجا رفتی؟ تنها ماندم تنها رفتی چو کاروان رود فغانم از زمین بر آسمان رود دور از یارم خون می بارم فتادم از پا به ناتوانی اسیر عشقم چنانکه دانی رهایی از غم نمی توانم تو چاره ای کن که می توانی گر ز دل برآرم آهی آتش از دلم خیزد چون ستاره از مژگانم اشک آتشین ریزد چو کاروان رود فغانم از زمین بر آسمان رود دور از یارم خون می بارم نه حریفی تا با او غم دل گویم نه امیدی در خاطر که تو را جویم ای شادی جان، سرو روان کز بر ما رفتی از محفل ما، چون دل ما سوی کجا رفتی؟ تنها ماندم، تنها رفتی به کجایی ای غمگسار من؟ فغان زار من بشنو باز آ از صبا حکایتی ز روزگار من بشنو باز آ باز آ سوی رهی چون روشنی از دیده ما رفتی با قافله باد صبا رفتی تنها ماندم تنها رفتی